เริ่มต้น

ใช้ชีวิตเก่าๆมาตั้งนาน เราดันเป็นคนชอบที่จะชิน ไม่ชอบอะไรที่จะต้องเปลื่ยนแปลง
ทั้งๆที่รู้ว่าต้องมีอะไรเปลื่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

หลังๆอ่านหนังสือเยอะขึ้น คิดอะไรได้ตั้งมากมาย แม้ว่าบางสิ่งพยายามอยากจะทำ แต่ก็ยังทำไม่ได้
พยายามไม่คิดมันก็อดไม่ได้ ได้ข้อสรุปมาสั้นๆว่า ปล่อยวาง อืมม จิงๆ
ไม่มีอะไรเป็นของเรา แม้กระทั้งร่างกายเราเอง

บางทียังคิดถึงคนบางคน คนที่เคยทำให้เรายิ้มแบบช้ำๆได้ตั้งนาน แปลกเนอะทำไมไม่ลืม
นอนดีก่า